108
TJILIK-ROMAN’S
gitoe kaget seperti orang mendadak dipagoet oeler.
Ban Pwee menjengir: „Hm. . . . . . . apa akoe tida taoe resiamoe? Ah, satoe bapa taoe segala apa, Hwa! Toeroetlah papa, kaloe kaoe maoe selamet dan idoep broentoeng. . . . . . .!”
Ang. Hwa kaliatan ragoe-ragoe,
„Ja, kaoe boleh pilih: balik lagi pada entjek A Sim atawa ikoet akoe!” berkata Ban Pwee. „Kaloe kaoe seneng toeroet entjek A Sim, sabentar akoe kasi taoe dia boeat dia lekas dateng di sini dan ambil kaoe!”.
„Djangan, pa! . . . . . . . saja nanti pikir-pikir doeloe. Kenapa begitoe mendadak ?”
„Perloe boeat kabrpentoenganmoe, Hwa!”
„Sabroentoengan saja?”
„Satoe ajah selaloe inget kabroentoengan anaknja. Pertjajalah pada papa, kaoe tida aken merasa broentoeng mendjadi istrinja orang hartawan, jang kaloe taoe resiamoe, aken sia-siaken kaoe satengah djalan.”
„Tapi engko Kong Liang bilang, tida perdoeli asal-oesoel saja boesoek, ia soeka menerima diri saja!”
„O, selamanja moeloet lelaki manis, kaloe belon kasampean maksoednja. Akoe soedah kenjang makan asem-garem doenia dan akoe ini bapamoe!”
„Ah, pa, saja maoe toenggoe sampe engko Kong Liang poelang!”
„Anak bandel masih maoe membantah sadja!” berkata Ban Pwee jang tarik tangannja Ang Hwa.
Tinah jang denger soeara brisik dan meliat nonanja ditarik-tarik tangannja, sedeng Ang Hwa berontak, laloe ia kaloearken Bruno dan itoe andjing sigra kaloear dengen menggonggong keras dan hendak menjerang pada Ban Pwee.
Ban Pwee tendang itoe andjing sampe berkaing-kaing. Bruno sebagi andjing Herder tida gampang
menjerah kalah, maka ia laloe merondjang meng--