„Kapada angkau poenja Sadi, kapala barisan jang baik itoe!” menjindir orang Griek itoe kapada Rezia, ,,dia soeda dapat satoe roema baroe jang indah dari poetri Rochana, jang birahi kapadanja; akoe mau bawa angkau kasana, sopaija angkau nanti boleh liat bagimana senang adanja angkau poenja Sadi, jang sekali-kali tiada ingat lagi padamoe”.
„Laloe dari padakoe Seitan!” berkata nona Rezia dan oendoer kabelakang.
„Adoh! adoh! angkau tiada pertjaija akoe poenja bitjara, parampoean gila? Apa angkau kira jang Sadi angkau poenja sendiri? Apa angkau tiada liat tjintjin pada dia poenja djari tangan! Itoe tjintjin memboeka boeat dia, pada segala waktoe, poetri poenja kamar jang paling rahsia”.
„Heibat! akoe tiada mau dengar lagi apa-apa”.
„Sekarang angkau soeda pergi dari dia, Sadi jang tjakap itoe tiada ingat lagi kapadamoe!” berkata Lazzaro; „dan kapadakoe angkau menghinakan! Itoe hoekoeman angkau haroes dapat, orang bodok! Sekarang angkau nanti liat bagimana satia adanja angkau poenja Sadi. Akoe mau bawa angkau padanja dan kasi liat jang dia ada doedoek di bawa kakinja poetri dan seperti mabok oleh birahi, oedjoeng badjoenja toean poetri ada di tjioemi olehnja; ia itoe angkan nanti meliat”.
„Laloe dari padakoe! lebi baik memboenoe akoe,